La favola della Galanta Bella | La fôla ed la Galanta Bèla
C’era una volta una ragazza bella, bella, bella che aveva una madre tanto, tanto cattiva. Non voleva che sua figlia uscisse di casa e diceva: «La mé Galanta Bèla e l’ò fâta mè e a la têgn mè» «La mia Galanta Bella, l’ho fatta io e la tengo io».
Questa madre aveva una capretta e tutte le mattine ci andava a cavallo e l’accompagnava nel bosco a mangiare l’erba.
Alla sera, quando tornava a casa, siccome aveva chiuso le scale per paura che sua figlia scappasse, diceva: «Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua; Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua» «Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua; Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua».
La ragazza buttava giù la sua treccia e tirava su sua madre.
Un giorno, che la madre era andata nel bosco e Galanta Bella era alla finestra, è passato un bel giovane che come l’ha vista si è innamorato.
Allora le ha detto: «Posia gnîr sú a fêr dó ciâcer?» «Posso venire su a fare due chiacchiere?».
«Mè av turés luntéra, bèl soven, mo mé mêdra l’am tîn saréda in cà e per fêrem mia scapêr l’a ciavê tút i’ús dal schêli» «lo vi prenderei volentieri, bel giovane, ma mia madre mi tiene sempre chiusa in casa e per non farmi scappare ha chiuso tutte le porte delle scale».
Il giovane ha detto: «Adès a gh’peins mè!» «Adesso ci penso io!».
Ha tirato fuori una bacchetta magica ha aperto tutte le porte ed è salito.
E’ venuta sera che lui era ancora là.
Hanno cominciato a sentire urlare: «Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua; Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua» «Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua; Galanta Bella molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua».
Galanta Bella, tutta spaventata: «Cúma fòmia? Cúma fòmia? S’at cata chè chi sà cúma la và a finîr» «Come facciamo? Come facciamo? Se ti trova qua chissà come va a finire».
«An stêr mia mél, adès cun la bachèta da cmand a d’vînt un bèl pòm e to mêdra l’an s’adà ed gnint» «Non preoccuparti, adesso con la bacchetta magica divento una bella mela e tua madre non si accorge di nulla».
Allora Galanta Bella ha tirato su sua madre.
Appena ha visto la mela, ha detto: «Eh, mo chi t’a dê cal pòm lè?» «Chi ti ha dato quella mela?».
«Té, mama, te t’n’è mia da imbarasêr!» «Tu mamma, non te ne devi interessare!»
«Mo famen sintîr na fèta?!» «Fammene sentire una fetta!?».
«No, cal pòm chè a l’ò tôt per bellitù dal cumò e tè t’el lâs stêr!» «No, questa mela l’ho presa per bellezza del comò e tu la devi lasciar stare».
La sera dopo, succede la stessa cosa.
Sentono urlare che il moroso era ancora lì: «Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua; Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua» «Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua; Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua».
Allora Galanta Bella ha detto: «Cúma fòmia? Cúma fòmia?» «Come facciamo? Come facciamo?».
«An stêr mia mél, cun la bachèta da cmand stavolta a dvînt un bèl pîr».
«Non preoccuparti, con la bacchetta magica stavolta divento una pera».
Galanta Bella allora ha tirato su sua madre.
Appena ha visto la pera, ha detto: «Eh, mo che bèl pîr, chi t’l’a dé?» «Che bella pera, chi te l’ha data?».
«Té, mama, te t’n’è mia da imbarasér; cal pir chè a l’ò tót per bellitù dal cumò e l’armâgn chè» «Tu mamma, non te ne devi interessare. Questa pera l’ho presa per bellezza del comò e rimane qua».
«Mo fàmel sintir, damen sól na fetleina» «Ma fammela sentire, dammene una fettina».
«No, no, j’ò dét ed no e l’è no!» «No, no, ho detto di no ed è no!».
La mattina dopo, la madre si è fatta mollare giù da Galanta Bella e poi, a cavallo della sua capretta, è andata nel bosco, e loro, stanchi di una madre così cattiva, sono scappati.
Quando è arrivata a casa sua madre, alla sera, ha cominciato a urlare: «Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua; Galanta Bèla, môla sò la trèsa tua, tira sú la mama tua» «Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua; Galanta Bella, molla giù la treccia tua, tira su la mamma tua».
Niente!!
Si è affacciata una donna da una finestra e ha detto:
«Eh, la Galanta Bèla la s’n’è andéda cun un bèl sóven… al pîr e al pòm l’éra lò».
«Galanta Bella se n’è andata con un bel giovane. Nascosto nella pera e nella mela c’era lui».
Allora lei ha detto: «Aj ciâp mè adèsa» «Li prendo io adesso!»
E si è avviata con la sua capretta.
E via, via… sempre di corsa, finchè è arrivata vicino ai ragazzi, li vedeva già là in fondo.
Quando Galanta Bella e il suo moroso si sono accorti di averla dietro, con la bacchetta magica hanno fatto venire una gran nebbia in modo che la vecchia si perdesse.
E lei, invece, ha cominciato a urlare:
«Fura, fura cavorina, ch’a furarò anca mè. Fura, fura cavorina, ch’a furarò anca mè» «Buca, buca caprettina, che bucherò anch’io. Buca, buca caprettina, che bucherò anch’io».
Così è andata via tutta la nebbia e lei si è tornata ad avvicinare.
Allora loro, hanno battuto la bacchetta, hanno fatto venire una gran acqua: acqua per le strade, acqua per i fossi, acqua dappertutto.
Allora lei ha cominciato a urlare:
«Bevi, bevi cavorina, ch’a beverò anca mè. Bevi, bevi cavorina, ch’a beverò anca mè» «Bevi, bevi caprettina, che berrò anch’io. Bevi, bevi caprettina che berrò anch’io».
Hanno bevuto tutta l’acqua.
Dopo aver bucato la nebbia e bevuto l’acqua, si sono tornati ad avvicinare.
Allora i ragazzi hanno tornato a battere la bacchetta in terra.
Hanno fatto venire il fuoco, tanto fuoco e la vecchia c’era in mezzo.
Ha cominciato a urlare:
«Pésa, pésa cavorina, ch’a pisarò anca mè. Pésa, pésa cavorina ch’a pisarò anca mè» «Piscia, piscia caprettina, che piscerò anch’io. Piscia, piscia caprettina, che piscerò anch’io».
Ma stavolta non c’è riuscita, è bruciata in mezzo al fuoco, lei e anche la sua capretta.
